Souterrain Cup 2015: Geel!

Geel!

Geel? Ja, geel. Maar daar kom ik straks op terug

Eerste even terug naar vorig jaar rond deze tijd. De Souterrain Cup 2014 is net voorbij, en binnen een paar dagen heb ik een idee voor de 2015 wedstrijd: endurance!
Ja, het moest een endurance race gaan worden, daar had ik zin in maar ik moest Marc S nog overtuigen. Na wat Whatsappen, mailen en praten bleek dat hij het ook wel zag zitten en zo stond de opzet voor de Souterrain Cup voor 2015 al vast.

Dan komen we op het volgende punt: welke auto? Die keuze was ook snel gemaakt, ik had voor de wedstrijd van 2014 een nieuwe NSR Ford GT40 gekocht om mijn oude, vertrouwde, NSR Porsche 917K te vervangen.
Maar die was saai blauw en onpersoonlijk. Daar moest natuurlijk een persoonlijk tintje aan worden gegeven, net zoals toen met de 917K. Daar zou ik wel voor zorgen, dus werd er een wit GT40 kapje van NSR aangeschaft en omgetoverd tot een echte racewagen:

Tussentijds heb ik natuurlijk ook nog de bandjes gemaakt.

Ook voor mijzelf heb ik daar nu weer een redelijke voorraad van, daar kan ik weer een jaartje mee vooruit.

En dan is het eindelijk zo ver, 22 maart, de dag van de Souterrain Endurance, en wat blijkt: alle teams komen aan de start met een gele auto, jawel, allemaal geel. Alsof het afgesproken werk was...

Voor dat de race begint moesten de teamcaptains lootjes trekken om te beslissen op welke baan er werd gestart. Wij mochten starten op de rode baan, daar waren we heel blij mee omdat rood de snelste baan is en we zo direct aan het begin een buffer op konden bouwen. Maar in ons achterhoofd wisten we dat deze buffer weer hard terug zou gaan lopen zodra de andere teams op de rode baan zouden rijden.
Niets bleek echter minder waar, noem het thuisvoordeel, noem het een goed geprepareerde auto, maar de andere teams konden niet aan het aantal rondjes komen welke wij op de rode baan neer hadden gezet.

De tweede heat was op de gele baan, deze ligt mij persoonlijk iets minder, en dat was kennelijk ook het geval bij sommige van mijn teamgenoten. Deze heat werden we tweede, op minder dan 2 rondjes achter de eerste.
De derde heat reden we op de blauwe baan, en deze ging eigenlijk ook erg goed. Mede dankzij wat bandenwissel-problemen van Slot Race Team Twente (welke op de snelle rode baan reden) konden wij deze heat ook winnen.

Uiteindelijke zijn wij eerste geworden met 2639,7 rondjes. Slot Race Team Twente tweede met 2552,6 rondjes en Just For Fun derde met 2453 rondjes.
Wat mij betreft is het een geslaagde dag geweest en doen we dit volgend jaar weer (misschien zelf een langere race?).

Ow, en het verjaardagscadeautje van Jesper en zijn vriendin:

Veiligheid voor alles! (2)

Ik heb het al eens eerder over veiligheid op de racebaan gehad, maar met dit onderwerp moest ik nog verder.

Omdat de racebaan even op een laag pitje heeft gestaan, heeft het ook even geduurd voordat ik weer verder ging knutselen er aan.
Omdat er nog wel eens een auto vanaf de fly-over naar beneden kukelde moest daar ook wat aan worden gedaan. Op zich niet gek, dat als je flink hard de bocht uit komt en uit het slot vliegt je dan ook naar beneden valt als er niets is om je tegen te houden, maar dat was mij nog niet gebeurd tot het met een avondje racen met Jesper gebeurde. Daar moest dus iets aan gedaan worden.

Ik was al enige tijd aan het verzinnen wat ik daar voor kon gebruiken, styreen of gewoon hout, misschien wel karton maar dat zou wel eens snel kapot kunnen gaan. Vorige maand was ik bezig de meubeltjes voor de kinderkamer in elkaar te zetten en de dozen waar dat in zat waren aan de zijkanten verstevigd met stroken hout. In verschillende maten want de dozen waren ook verschillend, maar er bleken een paar stroken bij te zitten die exact dezelfde hoogte hadden als de bandenstapels (die met de sponsoring er op), perfect!

Vandaag dus even aan het knutselen geweest, de sponsor-stroken er op geplakt en daarna eens zitten bedenken hoe ik het eigenlijk vast ga krijgen. Met wilskracht alleen blijft het niet zitten. Gaten boren is niet mooi (en zou in het meest extreme geval zelfs voor schade aan de baan en/of slotauto kunnen zorgen). Dan maar lijmen, met een lijmpistool.

En dat ging nog best wel prima zoals op de foto's is te zien. Hou er wel rekening mee dat het spul gloeiend heet is en dat je ook niet te lang moet wachten met vast plakken want dan kan je overnieuw beginnen.

Nadat de stroken er op zaten heb ik ook nog even een paar rondjes gereden. Ik had een tijdje terug een Ninco Lightning Ford GT gekocht in de kleuren van het Marc VDS team, ziet er onwijs gaaf uit maar ging voor geen meter. Bleek dat de motorpod was gebroken, hierdoor schoot de as er steeds uit.
Gisteren bij Klaas Bos op bezoek geweest samen met Timon en Jesper, en daar eindelijk een nieuwe motorpod gekocht. Volgens Klaas had ik mazzel dat die er nog was, schijnt dat Ninco-onderdelen erg slecht verkrijgbaar zijn.
Nou goed, deze dus omgewisseld met de gebroken motorpod en *plop* ik heb een nieuwe snelste auto op de baan. De tijd die tot nu toe het snelste was met dik een tiende verbeterd.

Ook eindelijk de pinion van de ProSlot Toyota GT-One vervangen door eentje die niet gescheurd was. Ook deze auto had nog geen rondje gereden op de baan, het blijkt ook een fijne, stabiele auto te zijn. Niet super snel, maar er is goed mee te rijden.

NSR Ford GT40

In mijn vorige blogpost heb ik het over de NSR Ford GT40 gehad. Deze had ik gekocht voor deelname aan alweer de 3e Souterrain Cup die ik samen met de andere Marc organiseer (we zijn al druk bezig met het vervolg voor 2015!).
De GT40 heeft het zeker niet slecht gedaan maar de auto heeft tot vandaag ook nog geen meter gereden op mijn eigen baan. Inderdaad, de auto was op goed geluk in elkaar gezet en niet getest.

Daar is vandaag dus verandering in gekomen. Het was ook weer een tijdje geleden dat ik op mijn eigen baan heb kunnen rijden en omdat deze in mijn hobbykamer ligt, lag er ook een verzameling stof, slijpsel en zaagsel op. Eerst dus maar een doekje over de baan gehaald en toen de GT40 eens proberen.
Dat ging niet verkeerd, maar op de een of andere manier voelde de auto flink anders dan de NSR Porsche 917k. Ja, logisch eigenlijk aangezien het een hele andere auto is, maar de auto voelde niet als een NSR. Toen toch even de 917k op de baan gezet met een vermoeide motor en die was toch 4 tiendes sneller dan de GT40. Pardon?

Dan de auto maar even met een schroevendraaier te lijf gaan. De aller achterste schroeven een halve slag losser gezet, slechts een halve slag! Wat een verschil! De auto handelde gelijk een stuk beter en binnen een paar rondes zat ik er mee op de tijd van de 917k.
Nog een paar rondjes later en ik had het gevoel de GT40 goed de baas te zijn, dus de DS-200 ingesteld op 500 rondjes en gaan met die banaan!

500 rondjes? Ja, echt, 500 rondjes, mijn mini-endurance race: de CPO 500. Tot nu toe slechts met 1 andere auto gedaan, de Slot.It Ford GT40, dus ook meteen een mooie verlijking met de NSR versie.

De DS-200 geeft met een piep aan dat ik van start mag gaan en de GT40 schiet uit de starblokken. Zo nu en dan geeft de DS-200 een piep om aan te geven dat er een snelle ronde is neer gezet. Deze negeer ik meestal om niet uit mijn concentratie te komen, maar dan toch stiekem even kijken: ergens in de 4,2 seconden. Nog geen baanrecord maar niet ver er van af, dat moet dus sneller. Maar dan ga je ook wel eens te snel en vlieg je er uit. Goed, na 96 ronden de eerste uitvlieger. Auto in het spoor en de rust herpakken. Piept die DS-200 weer! Een vlugge blik leert dat ik het baanrecord zojuist heb verbeterd.

Enkele piepjes en uitvliegers later zie ik dat ik ontzettend dicht op de magische grens van 4 seconden zit (4.050 seconden). De volgende paar rondes zijn bagger en rond de 4,2 seconden, ik zeg tegen mezelf dat ik me weer moet concentreren en aan het eind van de volgende ronde hoor ik weer een piep: onder de 4 seconden!
Die snelste tijd verbreek ik nog een aantal keer tijdens de laatste 150 rondes.

De 500 rondjes leg ik met de NSR GT40 bijna 3 minuten sneller af dan met de Slot.It GT40. De snelste ronde was uiteindelijk een 3.873, ik ben onder de indruk van deze wagen.

De enige twee deelnemers van de CPO 500 tot nu toe zijn de GT40's van Slot.It en NSR, hier onder hun tijden:
1. NSR Ford GT40: 34 minuten en 56,122 seconden
2. Slot.It Ford GT40: 37 minuten en 51,092 seconden

Banden voor de Souterrain Cup 2012

Ik zie al verschillende blogposts voorbij komen van mensen die klaar zijn voor de Souterrain Cup morgen. Erg leuk om te lezen dat mensen er al veel zin in hebben, dat heb ik namelijk ook. Misschien net zo belangrijk als het klaar hebben van de auto's is het klaar hebben van de banden. Vanmiddag heb ik de laatste paar banden uit de mal gehaald. Daarna ben ik ze met een schaar te lijf gegaan. Geen paniek, de bandjes zijn allemaal nog heel hoor! Ze zijn alleen een beetje bij geknipt zodat ze geen rare uitsteeksel van het gieten meer hebben.

Mijn auto's staan ook al klaar, dus ik ben helemaal klaar voor morgen!

Opbouw NSR 917K voor de 9 uurs Endurance van 15-01-2012

Op 14 en 15 januari heeft SRC Eindhoven een 9 uurs endurance race georganiseerd. Marc Stouten, Jesper en ik hadden ons ook opgegeven om mee te doen en later bleek dat wij de enige thuisrijders waren. Om deel te nemen moesten we een NSR Classic hebben. Deze werd dan ook aangeschaft in de vorm van een Porsche 917K Whitekit. Een whitekit omdat we op deze manier zeker wisten dat we onze auto konden herkennen op de baan. Als je 9 uur lang 2 dezelfde auto's uit elkaar moet houden dan duurt die 9 uur erg lang. Aan mij de taak om de whitekit van een kleurtje te voorzien en verder te laten voldoen aan de reglementen. Dus dan beginnen we met een grondlaag, sterker nog, 3 grondlagen die tussen iedere laag op werden geschuurd met fijn schuurpapier. Dan kan de eerste kleurlaag er over.

Na een paar lagen kleur kon er afgeplakt worden voor de tweede kleur, met het volgende resultaat:

Tijdens het drogen van de paar lagen rood en de eerste laag blanke lak ook maar onze coureur van een laagje verf voorzien inclusief de cockpit.

Hierna was het tijd om te beginnen met de decals te plakken. Hier zie ik dus altijd tegen op. Iedere keer als ik decals zie moet ik weer denken aan de vliegtuigjes van vroeger en hoe ik de decals altijd kapot kreeg. Ik denk dat het deze keer beter gelukt is.

Hierna konden de laatste lagen blanke lak er overheen en na het drogen en verder in elkaar zetten en de LEDs solderen was ze klaar.

Wat glanst ze mooi hè?

Klaar op de zaterdag, de volgende dag was onze racedag. Dus met een standaard auto (op de motormount na, verplicht rood) op naar SRC Eindhoven.

Daar aangekomen en even een praatje gemaakt te hebben wisten de meer ervaren slotracers genoeg en werd de auto toch nog even omgebouwd om beter mee te kunnen komen.

Hierna was het tijd voor de race, dus de auto mocht de baan op.

En wat vonden Jesper en ik daar van?

Met nog 10 minuten van de 9 uur te gaan viel helaas de stroom uit. Echter met wat rekenwerk kon er toch een eindstand komen die redelijk had geklopt als we de laatste 10 minuten nog door hadden kunnen rijden. Ons doel van de dag was meerijden en ervaring op doen. Mijn eigen doel was om boven de 2000 rondjes te komen. Dit is ons uiteindelijk gelukt (2069 rondes) maar we zijn wel, zoals verwacht, laatste geworden (stiekem natuurlijk wel eerste van de thuisrijders). Ik vond het in ieder geval een zeer geslaagde ervaring en zou het graag nog een keer over doen. Voor nu in ieder geval op naar de volgende race, 25 maart bij Marc Stouten, de Souterrain Cup!